تبلیغات
هماورد - مطالب حافظ
هماورد

لینکدونی

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

صفحات جانبی

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

خرم آن روز

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم

راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب

من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت

رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن بیمار و دل بی‌طاقت

به هواداری آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت

با دل زخم کش و دیده گریان بروم

نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی

تا در میکده شادان و غزل خوان بروم

به هواداری او ذره صفت رقص کنان

تا لب چشمه خورشید درخشان بروم

تازیان را غم احوال گران باران نیست

پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون

همره کوکبه آصف دوران بروم

دل می‌رود ز دستم

دل می‌رود     ز دستم   صاحب  دلان   خدا را                دردا   که   راز   پنهان  خواهد  شد   آشکارا 
کشتی    شکستگانیم   ای   باد  شرطه   برخیز               باشد    که     باز  بینیم     دیدار     آشنا  را 
ده روزه  مهر  گردون   افسانه است  و  افسون               نیکی به   جای   یاران  فرصت   شمار یارا 
در  حلقه  گل  و  مل  خوش  خواند  دوش  بلبل               هات   الصبوح   هبوا    یا    ایها     السکارا 
ای    صاحب    کرامت      شکرانه    سلامت               روزی     تفقدی   کن    درویش   بی‌نوا  را 
آسایش   دو   گیتی  تفسیر این  دو حرف  است                با   دوستان   مروت   با    دشمنان     مدارا 
در   کوی   نیک   نامی   ما   را   گذر  ندادند               گر   تو   نمی‌پسندی   تغییر   کن   قضا  را 
آن تلخ  وش  که   صوفی  ام   الخبائثش   خواند               اشهی   لنا   و   احلی    من    قبله     العذارا 
هنگام   تنگد ستی  در عیش   کوش   و  مستی               کاین   کیمیای   هستی  قارون   کند   گدا را 
سرکش مشو که چون  شمع  از غیرتت  بسوزد               دلبر  که  در  کف او موم است  سنگ  خارا 
آیینه    سکندر    جام    می     است        بنگر               تا  بر  تو  عرضه  دارد  احوال  ملک  دارا 
خوبان    پارسی  گو     بخشندگان        عمرند                ساقی    بده    بشارت   رندان    پارسا   را 
حافظ   به   خود   نپوشید  این  خرقه  می   آلود               ای   شیخ   پاکدامن   معذور   دار    ما   را

دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

 دمی با غم به سر بردن  جهان یک سر  نمی‌ارزد          به می  بفروش  دلق ما کز این  بهتر نمی‌ارزد

  به کوی می فروشانش به  جامی بر  نمی‌گیرند           زهی  سجاده  تقوا  که  یک    ساغر  نمی‌ارزد

  رقیبم  سرزنش‌ها   کرد   کز  این باب   رخ  برتاب           چه افتاد  این  سر  ما  را که خاک در  نمی‌ارزد

  شکوه تاج سلطانی که بیم جان در او درج است           کلاهی دلکش است اما به ترک سر نمی‌ارزد

  چه  آسان  می‌نمود اول  غم دریا  به  بوی سود            غلط کردم که این طوفان به صد گوهر نمی‌ارزد

  تو را  آن به  که روی خود  ز مشتاقان  بپوشانی            که  شادی جهان  گیری    غم لشکر  نمی‌ارزد

  چو حافظ  در  قناعت  کوش و از دنیی دون  بگذر            که یک جو منت دونان   دو صد من  زر نمی‌ارزد

الا یا ایها الساقی

الا   یا   ایها   الساقی   ادر   کاسا    و   ناولها     که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها

  به  بوی  نافه‌ای  کاخر  صبا  زان  طره   بگشاید     ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها

  مرا در منزل جانان  چه  امن عیش چون هر دم       جرس  فریاد  می‌دارد  که  بربندید  محمل‌ها

  به  می  سجاده  رنگین کن گرت پیر مغان گوید      که سالک بی‌ خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

  شب تاریک و بیم  موج  و  گردابی  چنین  هایل      کجا   دانند   حال   ما  سبکباران  ساحل‌ها

  همه کارم  ز خود کامی به بدنامی  کشید  آخر     نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفل‌ها

  حضوری گر همی‌خواهی از او غایب مشو حافظ     متی ما  تلق  من  تهوی دع الدنیا و اهملها

برای شرح و معنی غزل لینک زیر را پیشنهاد می کنم.

LINK

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی       که بسی گل بدمد باز و  تو در گل باشی
 من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش       که تو خود دانی  اگر زیرک و عاقل باشی
 چنگ  در پرده  همین  می‌دهدت  پند  ولی        وعظت آن گاه  کند  سود که قابل باشی
 در چمن  هر  ورقی  دفتر حالی  دگر  است        حیف باشد    که ز کار همه غافل باشی
 نقد   عمرت   ببرد   غصه   دنیا   به   گزاف         گر شب و روز در این قصه مشکل باشی
 گر چه  راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست         رفتن  آسان  بود  ار  واقف  منزل  باشی
 حافظا   گر   مدد   از   بخت   بلندت  باشد         صید  آن  شاهد  مطبوع  شمایل باشی

گفتــم کـه بوی زلفت ، گمــراه عالمم کـرد

گفتــم غــم تـو دارم ، گفتــا غمت سـر آیـد

                   گفتــم کـه مـاه من شو ، گفتــا اگــر بـرآیـد

برای ادامه شعر اینجا کلیک کنید

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند
دردم  نهفته  به  ز طبیبان  مدعی
باشد  که  از  خزانه  غیبم  دوا کنند

سال​ها دل طلب

سال​ها دل طلب  جام جم  از  ما  می​کرد              وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا می​کرد
گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است            طلب  از  گمشدگان  لب  دریـــا  می​کرد

ادامه مطلب

درباره وبلاگ

آنکس که بداند و بداند که بداند
اسب خـرد از گنبد گردون بجـهاند
آنکس که بداند و نداند که بداند
بیدار کنیدش که بسی خفته نماند
آنکس که نداند و بداند که نداند
لنگان خرک خویش به منزل برساند
آنکس که نداند و نداند که نداند
در جهل مرکب ابدالدهـر بماند
مدیر وبلاگ : مهدی هماورد

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان