تبلیغات
هماورد - مطالب سعدی
هماورد

لینکدونی

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

صفحات جانبی

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

Human beings

Human beings are members of a whole
In creation of one essence and soul
If one member is afflicted with pain
Other members uneasy will remain
If you've no sympathy for human pain
The name of human you cannot retain. - Saadi
بنى آدم  اعضای  یک پیکرند
که در  آفرینش ز  یک گوهرند
چو عضوى به درد آورد  روزگار
دگر  عضوها  را   نماند    قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید  که  نامت  نهند آدمی

باران رحمت بی حسابش

باران رحمت بی حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی دریغش همه جا کشیده پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندرد و وظیفه روزی خواران به خطای منکر نبرد

ای کریمی که از خزانه غیب

گبر و ترسا وظیفه خور داری

دوستان را کجا کنی محروم

تو که با دشمنان نظر داری

بنده همان به که ز تقصیر خویش

اِعملوا آلَ داودَ شکراً وَ قلیلٌ مِن عبادیَ الشکور

بنده همان به که ز تقصیر خویش

عذر به درگاه خدای آورد

ورنه سزاوار خداوندیش

کس نتواند که به جای آورد

از دست و زبان که برآید

بِسم اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیم

منّت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربتست و به شکر اندرش مزید نعمت هر نفسی که فرو می رود ممدّ حیاتست و چون بر می آید مفرّح ذات پس در هر نفسی دو نعمت موجودست و بر هر نعمت شکری واجب

از دست و زبان که برآید                          کز عهده شکرش به در آید

بوی نوروز

هفت سین

بر  آمد   باد   صبح   و   بوی   نوروز              به  کام  دوستان  و   بخت  پیروز

مبارک بادت این  سال و  همه سال              همایون  بادت این  روز و همه روز

چو  آتش   در  درخت    افکند   گلنار             دگر   منقل   منه   آتش   میفروز

چو نرگس چشم بخت از خواب برخاست        حسدگو   دشمنان  را دیده بردوز

بهاری   خرمست   ای  گل   کجایی               که  بینی  بلبلان  را  ناله و سوز

جهان بی ما بسی بودست و باشد                  برادر   جز   نکو  نامی   میندوز

نکویی  کن  که دولت  بینی از بخت                    مبر    فرمان    بدگوی   بدآموز

منه  دل   بر   سرای   عمر   سعدی                 که بر گنبد نخواهد ماند این گوز

دریغا   عیش     اگر    مرگش   نبودی              دریغ   آهو   اگر   بگذاشتی   یوز

مرد نکونام نمیرد هرگز

دنیی     آن    قدر    ندارد    که    برو    رشک    برند

                                     یا    وجود    و    عدمش    را    غم    بیهوده   خورند

نظر   آنان   که     نکردند      درین    مشتی    خاک

                                     الحق    انصاف     توان     داد     که      صاحبنظرند

عارفان      هر    چه    ثباتی    و    بقایی       نکند

                                     گر    همه    ملک    جهانست    به  هیچش نخرند

تا        تطاول        نپسندی       و     تکبر    نکنی

                                      که   خدا   را   چو   تو   در   ملک   بسی   جانورند

این   سراییست   که    البته   خلل   خواهد   کرد

                                       خنک   آن    قوم    که    در  بند     سرای   دگرند

دوستی   با   که   شنیدی  که  به سر برد  جهان

                                        حق   عیانست    ولی      طایفه‌ای   بی  بصرند

ای که بر  پشت  زمینی همه وقت آن تو نیست

                                         دیگران    در    شکم     مادر   و    پشت    پدرند

گوسفندی    برد    این    گرگ   معود    هر  روز

                                         گوسفندان      دگر       خیره     درو     می‌نگرند

آنکه   پای    از    سر   نخوت   ننهادی   بر  خاک

                                          عاقبت   خاک   شد   و  خلق  به دو  می گذرند

کاشکی    قیمت     انفاس      بدانندی    خلق

                                           تا   دمی   چند  که  ماندست  غنیمت  شمرند

گل     بیخار       میسر    نشود     در    بستان

                                            گل   بیخار   جهان       مردم     نیکو     سیرند

سعدیا       مرد     نکو  نام     نمیرد    هرگز

                                             مرده  آنست  که    نامش  به   نکویی   نبرند

حکایت عیسی (ع) و عابد و ناپارسا

شنیدستم  که از  راویان کلام        که در عهد عیسی علیه‌السلام

یکی  زندگانی  تلف  کرده  بود        به  جهل و  ضلالت سر آورده بود

دلیری سیه نامه‌ای سخت دل         ز ناپاکی  ابلیس  در  وی  خجل


ادامه مطلب

در اخلاق درویشان

این مطلب را به پیشنهاد یک دوست خوب " مهران " از حکایات سعدی انتخاب کردم و در مورد نکته ی مهمی که سعدی همواره به ان اشاره دارد یعنی انسانهایی که دغدغه ی کمک به دیگران را دارند در مقابل کسانی که فقط به فکر خودشان هستند و معمولا از جامعه گریزان بوده وگوشه نشینی اختیار میکنند و چه بسا انسانهای بی ازاری بوده و حتی بعضی صاحب کمالات بوده و در برخی سلوک طی طریق مینمایند. سعدی پس از مقایسه ی ایشان قضاوت را بعهده ی خواننده گذاشته است . پارسایی که از دنیا به کهنه گلیمی بسنده کرده و در خلوتی یا کوه و بیابانی همه عمر به عبادت و پرهیز مشغول است یا دانشمندی که در جامعه به تعلیم و تعلم پرداخته و در دستگیری از همنوعان خویش می کوشد!

نوشتار بالا برداشت شخصی بوده و منبع و ماخذی بر آن قایل نیستم. 

فقیهی پدر را گفت هیچ ازین سخنان رنگین دلاویز متکلمان در من اثر نمی‌کند به حکم آن که نمی‌بینم مر ایشان را فعلی موافق گفتار


ترک دنیا به مردم آموزند

خویشتن سیم و غلّه اندوزند

عالمی را که گفت باشد و بس

هر چه گوید نگیرد اندر کس

عالم آن کس بود که بد نکند

نه بگوید به خلق و خود نکند

اَتَأمُرونَ الناسَ بِالبِرِّ وَ تَنْسَونَ اَنفُسَکُم

عالم که کامرانی و تن پروری کند

او خویشتن گمست که را رهبری کند

پدر گفت ای پسر به مجرد خیال باطل نشاید روی از تربیت ناصحان بگردانیدن و علما را به ضلالت منسوب کردن و در طلب عالم معصوم از فواید علم محروم ماندن همچو نابینایی که شبی در وحل افتاده بود و می‌گفت آخر یکی از مسلمانان چراغی فرا راه من دارید زنی فارجه بشنید و گفت تو که چراغ نبینی به چراغ چه بینی. همچنین مجلس وعظ چو کلبه بزّازست آنجا تا نقدی ندهی بضاعتی نستانی و اینجا تا ارادتی نیاری سعادتی نبری

گفت عالم به گوش جان بشنو

ور نماند بگفتنش کردار

باطلست آن چه مدّعی گوید

خفته را خفته کی کند بیدار

مرد باید که گیرد اندر گوش

ور نوشته است پند بر دیوار

صاحبدلی به مدرسه آمد ز خانقاه

بشکست عهد صحبت اهل طریق را

گفتم میان عالم و عابد چه فرق بود

تا اختیار کردی از آن این فریق را

گفت آن گلیم خویش بدر می‌برد ز موج

وین جهد می‌کند که بگیرد غریق را

چه در بند خاری تو؟ گل دسته بند

چوانی هنرمند فرزانه بود

که در وعظ چالاک و مردانه بود

نکونام و صاحبدل و حق پرست

خط عارضش خوشتر از خط دست

ادامه مطلب

عمر برَف است و آفتاب تموز

یک شب تأمل ایام گذشته می کردم و بر عمر تلف کرده تأسف می‌خوردم و سنگ سراچه‌ی دل به الماس آب دیده می‌سفتم و این بیت‌ها مناسب حال خود می‌گفتم.
هر دم از عمر می‌رود نفسی
چون نگه می‌کنم نماند بسی
ای که پنجاه رفت و در خوابی
مگر این پنج روز دریابی

بقیه شعر در ادامه مطلب

یکی در بیابان سگی تشنه یافت

مردی از بیابانی می ‏گذشت سگی را دید كه از شدت تشنگی زبانش را به خاك های نمناك می ‏مالد در آن جا چاه آبی بود مرد كفش خود را به دستار شالی بست و آن را فرستاد به ته چاه و از آن آب كشید و بعد با دست خودش آب به ان حیوان داد و او را سیراب و از مرگ حتمی نجات داد وحی به پیامبر زمانش رسید كه خدا كار این انسان را پاداش می ‏دهد و این عمل نزد خداوند دارای ارزش و بها است (شَكَر اللّه له وادْخَله الجنة) خداوند از عمل نیك این مرد قدردانی نمود و او را به پاس این عمل اخلاقی و پسندیده به بهشت برد.

سعدی در كتاب بوستان شعری در این زمینه دارد که بسیار زیباست:...شعر در ادامه مطلب...

ادامه مطلب

درباره وبلاگ

آنکس که بداند و بداند که بداند
اسب خـرد از گنبد گردون بجـهاند
آنکس که بداند و نداند که بداند
بیدار کنیدش که بسی خفته نماند
آنکس که نداند و بداند که نداند
لنگان خرک خویش به منزل برساند
آنکس که نداند و نداند که نداند
در جهل مرکب ابدالدهـر بماند
مدیر وبلاگ : مهدی هماورد

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان